uit ‘De ondraaglijke lichtheid van het bestaan’, Milan Kundera
Franz zei: ‘Europese schoonheid had altijd al een doordacht karakter, gekenmerkt door een esthetisch doel en plannen op lange termijn. Volgens die plannen besteedde men tientallen jaren aan de bouw van een gotische kathedraal of een renaissancestad. De schoonheid van New York berust op iets heel anders. Het is een onopzettelijke schoonheid, die ontstond zonder een menselijke bedoeling, ongeveer als een druipsteengrot. Vormen die op zichzelf lelijk zijn komen per toeval, ongepland, in zo’n ongelooflijke naburigheid dat ze plotseling wonderlijke poëzie uitstralen.’ Sabina zei: ‘Onopzettelijke schoonheid. Ja. Je zou ook kunnen zeggen: schoonheid bij vergissing. Voordat schoonheid helemaal uit de wereld verdwijnt, zal ze nog een poosje blijven bestaan bij vergissing. Schoonheid bij vergissing is de laatste fase in de geschiedenis van de schoonheid.
Reageer