uit ‘Datumloze Dagen’, Jeroen Brouwers

1.

De honderden dingen in je leven die je verkeerd hebt gedaan. Niet per se opzettelijk, het kan uit domheid, onhandigheid, onnadenkendheid zijn gebeurd, bij vergissing, uit lulligheid, zonder enige bedoeling. Soms glipt een hatelijke herinnering daaraan opeens je hersens binnen, als een insluiper die een pianosnaar over je hoofd gooit en aanspant tegen je keel. Bij zulke herinneringen heb ik de neiging heel hard een lang aangehouden schreeuw te slaken, om daarmee de taferelen uit mijn hersens te blazen, zoals men in het voorjaar met semikanonschoten het knaaggedierte van zijn pas ingezaaide akker of het gevleugelde gajes uit de boomgaard met de jonge vruchten probeert te verjagen. Eigenlijk bedoel ik niet eens de pijnlijke herinneringen zelf, maar de schaamte erover die ze oproepen. Hoe ouder je word, hoe meer schaamte.

2.

Zoals de tijd geruisloos langs je heen jaagt, honderd keer sneller dan de tgv naar Parijs, sneller dan een raket op weg naar de planeten, sneller dan een willekeurige gedachte, zo holt het leven in struikelende haast zichzelf voorbij: amper de baarmoeder verlaten, waait je het oudemannengrijs al van het hoofd en springt de wolf in je tanden, zijn er groeven in je gezicht gekrast en als met een ploeg nog diepere voren in je ziel. Voor je het goed beseft is de herfst definitief in je botten getrokken, nog even en daar rijst de dood al voor je op met haar stopwatch en bebloede zeis, op haar ene ingevallen perkamenten wang een zonnetje, op de andere een sterretje, haar maakt het niet uit of het dag is of nacht. Kom jij maar mee, armzalig creatuur, het is je tijd, zegt ze met geluid dat ergens uit haar dorre buik omhoog komt kolken. Nu al? kerm je als Elckerlyc, maar daar krijg je geen antwoord meer op, het is voorbij, opeens is alles al ten einde, terwijl je juist zo’n beetje aan het bestaan begon te wennen. Ben je teleurgesteld?

3.

…alles eindigt altijd met teleurstelling, waarde zoon.

~ door dirktuypens op oktober 24, 2007.