Peter Mertens, voorzitter van de PVDA, is dezer dagen te gast bij verschillende programma’s op radio en televisie. Aanleiding daartoe is het recent verschijnen van zijn boek ‘Op Mensenmaat – Stof voor een socialisme zonder blauwe plekken’ (uigeverij EPO). Die plotse mediabelangstelling is opmerkelijk. Totnogtoe werd de PVDA zowat systematisch uit de populaire media geweerd. Het zal allemaal wel iets te maken hebben met het feit dat de PVDA begin vorig jaar een significante vernieuwing doorvoerde en Peter Mertens als nieuwe voorzitter aan pers en publiek voorstelde. Men wil dan uiteraard wel eens weten wat die nieuwe rode frontman zoal te vertellen heeft. Niet veel reden tot euforie, zou je kunnen denken. Een nieuw gezicht is voor de perslui niet meer dan een leuk fait divers, straks volgt wellicht opnieuw de akelige stilte. Maar ik geloof dat hier meer aan de hand is. Het lijkt er sterk op dat men opgemerkt heeft dat Peter Mertens een valabel verhaal heeft. Ik denk dat men begint te begrijpen dat die vernieuwde PVDA wel eens een politiek geluid zou kunnen voortbrengen dat niet meer genegeerd kan worden. Het zou dus wel eens kunnen dat de nieuwe voorzitter voortaan met regelmaat zijn opwachting zal maken op radio en televisie.

Er is iets opvallends aan die media optredens van Peter Mertens. Hij kan dat namelijk niet zo heel erg goed. Hij laat zich makkelijk overdonderen door gehaaide en geroutineerde mediabeesten als Dedecker, Dewinter en De Wever. Hij oogt altijd wat nerveus, vindt soms niet meteen de juiste woorden en argumenten, struikelt en hapert zo nu en dan al eens. ‘Hij heeft een beetje mediatraining nodig’, wordt dan al gauw gezegd. Ik zou het hem willen afraden. Want wie goed kijkt, ziet een open en eerlijk man, zonder persoonlijke agenda, zonder verborgen belangen, een man met een sociaal politiek verhaal in het belang van iedereen. Natuurlijk past hij niet zo goed in al die praatprogramma’s. Omdat die niet geconcipieerd zijn voor mensen met een consistent verhaal. Het zijn schertsvertoningen, flauwe rondjes krachtpatserij voor bullebakken. Wie het hardst kan schreeuwen, heeft gelijk. Uitgelezen terrein voor populisten, die hun programma als marktkramers aan de man brengen. Een integer politicus, voor wie politiek een zaak is van redeneren, van verhalen met een begin, een midden en een einde, heeft in die loze praatbarakken eigenlijk niets verloren. Wat mij betreft, doet Peter het dus uitstekend.

Peter Mertens heeft zijn verhaal te boek gesteld. Daar is het veel meer op zijn plaats. Wie het verhaal wil kennen, zal zich dus de moeite moeten getroosten de 262 bladzijden die het telt te lezen. Het laat zich nu eenmaal niet samenvatten in een paar kreten of slagzinnen. En zo hoort het ook voor een politiek verhaal dat niet alleen zichzelf maar vooral de mensen serieus neemt.

Men heeft mij jarenlang beschuldigd van lidmaatschap van de PVDA. Ik heb dat altijd ontkend. Om de doodeenvoudige reden dat het niet waar was. Vandaag ligt het anders. Sinds de PVDA vorig jaar haar vernieuwing doorvoerde, ben ik wel degelijk lid. En daar kom ik dan ook volmondig voor uit. Ik denk namelijk dat we in tijden leven waarin een mens niet anders kan dan partij kiezen en kleur bekennen. Waarom de PVDA? Lees het boek van Peter Mertens. Voor zijn verhaal teken ik.

cover van ‘Op Mensenmaat’

Advertenties