totaalzicht

“Lijkt het u wat om de maan straks vanuit uw woning te zien weerspiegelen in de waterpartijen aan de prachtige oude Bonduelle-site? Haast u, want de verkoop draait al op volle toeren. Dus hoe sneller u erbij bent, hoe meer keuze u hebt!”

Zo besluit de promotiebrochure van het luxueuze woonproject Manewater in Mechelen. Zonder meer een prestigieus project. Vijf moderne appartementsgebouwen, samen goed voor bijna honderd gloednieuwe woningen. Van die vijf gebouwen zijn er ondertussen twee voltooid en bewoond. Of en wanneer de drie andere er komen, is niet zo duidelijk.

Bij zo’n exclusief project hoort uiteraard ook een overeenkomstig prijskaartje. Een stulpje aan het Manewater schommelt tussen 280.000 en 450.000 euro. Maar dan heb je ook wat. Tenminste, als we de brochure mogen geloven. Laten we nog eens kijken: “Dankzij het subtiele samenspel tussen de woningen en de waterpartijen voelt u er zich één met de natuur. De consequente keuze voor natuurlijke materialen bekrachtigt deze filosofie. Door spiegels in de bouwstenen te vermalen zal de site extra schitteren in de zon en prachtig weerkaatsen op het water. Voor welk type appartement u ook kiest: wie van Manewater zijn thuis maakt, geniet straks volop van luxe, water en groen!” Wie zou voor zo’n droomplekje niet diep in de buidel willen tasten?

Bart Somers, burgervader der Mechelaars, heeft in de promotiebrochure woorden tekort om het project te bejubelen: “De Manewatersite is een gedurfde en bijzonder geslaagde interpretatie van een origineel watergerelateerd nieuwbouwproject in de wijk Nekkerspoel. De paalwoningen zorgen voor een unieke architectuur in Mechelen die overigens perfect kadert in de geest van deze wijk. Het is in deze omgeving dat destijds overblijfselen zijn gevonden van historische paalwoningen. Daarmee wordt de Manewatersite een hoogst origineel en historisch relevant concept! Ik ben bijzonder verheugd dat deze unieke architectuur een plaats krijgt in de wijk Nekkerspoel. Het zal aan deze wijk de kwalitatieve impuls geven die ook ander privaat initiatief kan prikkelen en inspireren. De stad Mechelen wil ruimte blijven geven aan nieuwe, kwalitatieve en gedurfde woonprojecten zodat de stad zich verder kan blijven ontwikkelen en presenteren als woonstad met alle troeven en faciliteiten binnen handbereik.”

Nog in die brochure vinden we Karel Geys (Sp.a), in de vorige legislatuur schepen van ruimtelijke ordening. Ook hij kan het project niet genoeg de hemel in prijzen: “Kwaliteitsvol wonen in een groene, waterrijke omgeving aan de rand van de stad, het is de droom van vele Mechelaars. Het project Manewater voldoet volledig aan deze verwachtingen: compact wonen in het verlengde van de Vrouwvlietvallei, grote gemeenschappelijke buitenruimtes, alle parkeerfaciliteiten op het eigen terrein, diverse woontypologieën en grote waterbekkens als extra troef. Dit project moet dan ook een landmark worden bij het binnenkomen van de stad. Het project Manewater zal dan ook positief bijdragen aan onze stadsvernieuwingsplannen en heropwaardering van de wijk Nekkerspoel.”

DSC_0051

Genoeg promotalk nu. Over naar de realiteit. Want wie zich de moeite getroost om even op de fiets te springen en eens een kijkje te gaan nemen, krijgt een heel wat minder idyllisch plaatje te zien. Aan één zijde kijken de bewoners van de Manewatersite inderdaad uit op een stukje groen landschap. Maar een andere zijde van de site wordt begrensd door de achtertuintjes van rijhuizen in een belendende straat. En aan weer een andere zijde grenst Manewater aan…een bedrijvenpark. Tot daar de illusie van een feeërieke woonplek middenin het groen en toch ook middenin de stad.

De Manewatersite en het bedrijvenpark worden van elkaar gescheiden door een beek van hooguit een paar meter breed. Pal tegenover de appartementen is een farmaceutisch distributiebedrijf gevestigd. Het bedrijf heeft een grote nachtelijke activiteit. De hele nacht aan en afrijdende vracht- en bestelwagens. De bewoners van Manewater genieten niet van “luxe, water en groen” maar van nachtlawaai. Ze doen geen oog dicht. Ze worden daar uiteraard niet vrolijk van en dienen klacht in, zowel bij het bedrijf als bij de stad. Er worden metingen gedaan waaruit blijkt dat het bedrijf ‘s nachts inderdaad verantwoordelijk is voor een onaanvaardbaar aantal decibels. Resultaat: het bedrijf ziet zich genoodzaakt om Mechelen te verlaten en te verhuizen naar Zaventem.

Het is een pijnlijk verhaal, dat illustreert tot welke absurde situaties de neoliberale stadsontwikkeling leidt. Het stadsbestuur rolt de rode loper uit voor projectontwikkelaars met plannen onder de arm voor exclusieve, prestigieuze en peperdure woonprojecten à la Manewater. Ze geven de stad het gedroomde cachet en kunnen mensen met goed gevulde bankrekeningen verleiden om de verhuis naar Mechelen te wagen. Met alle mogelijke marketingcampagnes wordt hen in de Dijlestad een stukje paradijs op aarde beloofd. Maar in werkelijkheid wordt deze mensen, zoals Manewater overduidelijk aantoont, alleen een portie duur betaalde gebakken lucht verkocht. In het geval van Manewater leidt het dan ook nog eens tot de verhuis van een bedrijf, terwijl ook het aantrekken van bedrijven een van de grote prioriteiten van het bestuur is.

Maar het Mechelse stadsbestuur volhardt in de boosheid. Het ene na het andere luxeproject wordt aangekondigd. Aan de Tichelrij komt “Waterkant 12”, waar het duurste optrekje maar liefst 2 miljoen euro zal kosten. Aan de Heergracht komt “Residentie Heirgracht”, met prijzen variërend tussen 198.000 en 425.000 euro. En zo raakt Mechelen stilaan bezaaid met vooral op promotionele simulaties fraai ogende woonclusters voor de meer dan welvarende burger. Daartussen wordt de modale Mechelaar dan ook nog wel gedoogd. Maar hij moet dan wel aanvaarden dat zijn hele leefomgeving wordt aangepast en ingericht ten behoeve van de nieuwe paleisbewoners.

Waterkant_1

Waterkant 12

8649132

Residentie Heirgracht

Advertenties