roulette

 

Vrijdag was de Antwerpse havenschepen Marc Van Peel te gast in het duidingsprogramma Terzake. Hij mocht er zijn ongenoegen komen ventileren over de weigering van de Waalse regering om het Europese handelsakkoord met Canada goed te keuren. Waarmee Van Peel meteen duidelijk maakte dat hij en zijn partij onvoorwaardelijke voorstanders zijn van economische akkoorden die op maat gesneden zijn van multinationale bedrijven.

Hoewel zeer betekenisvol, laat ik dat toch even terzijde. Want hier is belangrijker wat Van Peel antwoordde op de vraag wat hij vindt van de hardnekkige houding van zijn partij in de onderhandelingen over de begroting. Meer bepaald: wat denkt hij over het voorstel van CD&V om een meerwaardebelasting op aandelen in te voeren?

De havenschepen vindt het een goede zaak dat er een maatregel wordt doorgevoerd die “de indruk wegneemt dat alleen de gewone man het gelag moet betalen”. Heerlijk Tsjeefs voor wat eigenlijk had moeten zijn: “de indruk wekken dat ook de rijken moeten bijdragen”.

Het anker van Terzake merkte dan ook terecht op dat het in feite maar om een symbool gaat. Tenslotte zou het voorstel van CD&V ook maar voor een schamele 80 miljoen euro extra inkomsten zorgen. Waarop Van Peel zonder verpinken zei: “Ja, maar symbolen zijn belangrijk, mevrouw.”

Ze zullen gelachen hebben bij de CD&V. Terwijl Kris Peeters zich in de Wetstraat letterlijk de benen van onder het lijf loopt om zijn partij te profileren als de sociale sterkhouder binnen een uiterst rechtse coalitie, komt Van Peel op de televisie doodleuk verkondigen dat het maar om een symbool gaat.

En dan volgt vandaag de lang verwachte regeringsverklaring. En zie, het symbool van de CD&V is daarin nergens terug te vinden. Geen symbolische meerwaardebelasting, geen symbolische 80 miljoen, geen symbolische indruk dat niet alleen het klootjesvolk het zwarte begrotingsgat mag dichten. Nee, het is gewoon zonder blikken of blozen het klootjesvolk dat opnieuw diep in de al moe getergde buidel mag tasten om de nodige miljarden bij mekaar te harken. En die symbolische meerwaardebelasting…daar zullen ze nog eens over nadenken.

“Het waren moeilijke weken, maar we zijn er sterker uitgekomen”, zegt Minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon. We? Wie zou meneer Jambon bedoelen met “we”? Ik voel me niet aangesproken. Ik heb niet het gevoel dat deze begroting mij op een of andere manier zal versterken. En wie ziek, werkloos, arm of gepensioneerd is, zal dat gevoel nog veel minder hebben. Zelfs zwangere vrouwen mogen het nu ontgelden. Wie zich daarentegen wel gesterkt weet…ach ja, het wordt zo vermoeiend om die lui altijd opnieuw te benoemen, u weet wel wie vandaag weer eens wat kurken laat knallen.

Ondertussen weten we ook dat de N-VA al droomt van een Vlaams-nationalistische monstercoalitie met het Vlaams Belang, die onverwijld de Vlaamse onafhankelijkheid zal doordrukken. Het grote, o zo sociale Bloed en Bodem-Vlaanderen is opnieuw een kletsnatte droom. Maar waarschijnlijk hebben we dat allemaal wel weer verkeerd begrepen.

Zou er nu, behalve de champagneslurpers, in dit land nog iemand overblijven die gelooft dat deze regering ook maar de minste sociale aspiratie heeft? Ik alvast niet. Al lang niet meer. Dit is een symboolregering. Symbool voor alles wat thuishoort aan de roulettetafel. Een regering die elke vraag naar rechtvaardigheid afdoet als een stompzinnig en compleet nutteloos symbooldossier en ons tegelijkertijd met fiscale symboolhandel in slaap wil sussen.

Ik zou hier nog wat kunnen uitweiden over geloofwaardigheid en zo…maar ach, u weet dat allemaal wel. Tijd voor nieuwe symbolen. Laat ik het daar bij houden.

Advertenties